در تـمــام مَـنِ مَـن جاری و دمـسـاز مـنی
تو خود آن مـرغ سـعادت، هـمه آواز منی

زنـدگی بــا تـو مـرا بــال پریدن آموخت
تـو هــمان ناب تریــن ،لــذت پـرواز مـنی

با تو گویم سخن از شـرح پـریشان حالی
قبله ی عـشق تـویی، محـرم هـر راز مـنی

کوک آهـنگ دلـم بـا نـفست بَــه زیـباست
فـصل اُمـید مـن و مستی هــر ساز مـنی

نـدهم بر دو جـهان روی چو ماهت هـرگز
در گـلــستـان دلـــم،آن گـــل طـنــاز مــنی

آخر ای عشق بگو بی تو چه آید به سرم؟
ای کـه پــایان مـن و نـقطه ی آغـاز مـنی

عباس محمودی میمند