در تـمــام مَـنِ مَـن جاری و دمـسـاز مـنیتو خود آن مـرغ سـعادت، هـمه آواز منیزنـدگی بــا تـو مـرا بــال پریدن آموختتـو هــمان ناب تریــن ،لــذت پـرواز مـنیبا تو گویم سخن از شـرح پـریشان حالیقبله ی عـشق تـویی، محـرم هـر راز مـنیکوک آهـنگ دلـم بـا نـفست بَــه زیـباستفـصل اُمـید مـن و مستی هــر ساز مـن...

بـــه روز تنــگ دسـتــی بـاش حــاتَـمبـبخــــشا تــا فــُــزون گـــردد دمـادمهــویدا گر تو خواهے گـوهــر خویشنــگردد جــز بــه رنـــجی، گنــــج آدم